Wat trok je aan in de uitnodiging om Artist in Residence te worden?
Mijn werk draait in de kern om de kruisbestuiving die plaatsvindt tussen verschillende artiesten en kunstenaars. Ook in mijn rol als producer ben ik constant bezig met het referentiekader; met de vraag wat er nu werkelijk speelt. Omdat ik gefascineerd ben door Europa als artistiek speelveld, ben ik altijd op zoek naar nieuwe impulsen. De afgelopen vijftien jaar heb ik door intensieve samenwerkingen een warm Europees netwerk opgebouwd van muzikanten en makers. Het lijkt me fantastisch om dit netwerk nu te mogen inzetten voor een festival als November Music.

Plekken zoals November Music zijn onschatbaar belangrijk, zeker in een tijd waarin kunst en cultuur worden uitgekleed door commerciële belangen en de steun voor écht onafhankelijke expressie steeds verder afneemt. Dit soort vrijhavens moeten we koesteren.
 

Beschrijf November Music voor jou in drie woorden.
Urgentie, Symbiose, Vrijhaven
 

Je bent dit jaar op verschillende manieren aanwezig. Waar kijk je zelf het meest naar uit?
Eerlijk gezegd naar alles wat ik ga doen, en dat voelt als veel. Er zit nog een aantal artiesten in de pipeline die November Music op mijn aanraden probeert te boeken, en ik hoop vurig dat dit lukt. Daarnaast laat ik mijn werk Panorama voor het eerst in volle glorie horen, wat betekent: live met zestien strijkers. Ik ben me ervan bewust dat dit een zeldzaamheid is, puur vanwege de financiële uitdagingen om zo'n bezetting op tournee te krijgen. Dat ik dit mag presenteren zoals het oorspronkelijk is bedoeld, voelt als een enorm privilege. De performance wordt een spannende mix van projecties en muziek in samenwerkingen met kunstenaars en gastmuzikanten.

Ik presenteer in het Design Museum Den Bosch de audiovisuele werken die ik samen met Ellen Treasure maak, in samenwerking met kunstenaar en fotograaf Jesper Boot. Dit is ontzettend spannend. Hoewel we al jaren samenkomen en ik zijn werk meestal projecteer tijdens mijn performances, is dit onze allereerste keer dat ze samen te zien zijn. Speciaal voor deze gelegenheid maken we een bespoke werk voor de expositie in coproductie met het Design Museum en November Music.
 

Wat hoop je dat het publiek na November Music anders hoort of begrijpt aan jouw muziek?
Mensen moeten de performance simpelweg komen ervaren. Ik daag het traditionele idee van een concert uit. Wat is dat precies? Wat wordt er van mij verwacht, en wat van het publiek? Ik zoek steeds nadrukkelijker naar wat in het Engels zo mooi ephemerality heet: de vluchtigheid. Een gedeelde ervaring die niet te reproduceren valt en die na afloop voortleeft in onze herinneringen, in plaats van op een online scherm.
 

Is er een werk van jezelf dat een goed startpunt is voor iemand die jou nog niet kent?
Dan zou ik beginnen met Year In A spiral, de opening van mijn Panorama werk. Vanaf daar kun je naar het meer experimentele en instrumentale werk, zoals Love, Disorderly of Hold On Tight.


Je cureert ook een deel van het programma. Welke verbinding zie je tussen jouw werk en de makers die je hebt uitgenodigd?
Het zijn stuk voor stuk makers die experimentele technieken en improvisatie gebruiken als fundament voor hun creatieve proces. Daarin vinden we elkaar volledig.
 

Heb je een ritueel vlak voor een optreden?
Vlak voordat ik opga, sluit ik mijn ogen. Ik ga terug naar het exacte moment waarop ik de urgentie voelde om deze muziek te schrijven, naar de pure noodzaak ervan. In frankrijk is dat een belangrijk aspect van het zingen. Het is l'interprétation: het belichamen van een tekst, het overbrengen van een rauwe, theatrale waarheid. In het geval van Panorama verbind ik persoonlijke tragedie aan een groter narratief. Ik zie overal verbanden tussen mijn eigen micro-ervaringen en de macro-wereld om ons heen. Levens die rakelings langs elkaar heen bewegen.

Denk aan een taxichauffeur die honderduit vertelt over zijn leven, net op het moment dat je zelf aangeslagen uit het ziekenhuis komt. Of de micro-agressie van ouders op het schoolplein van je kind. De tastbare gevolgen van de bezuinigingen op de zorg. De vluchtelingen op de straten van Parijs, terwijl pal daarnaast de zakenmensen in de eerste klas van de Eurostar in hun eigen bubbel leven. Ik kijk, ik observeer en ik zoek waar de overlap zit. Dat is Panorama voor mij: 360 graden om je heen kijken, continu in- en uitzoomen.
 

Welke maker heeft je recent verrast, en welk muziekstuk had je zelf willen schrijven?
Ik ben groot fan van Maxime Denuc. Zijn werk Infinite is fascinerend, vooral hoe hij een kerkorgel aanstuurt via MIDI. Het is als het ware een rave, zonder beat op een kerkorgel. Hypnotiserend en adembenemend. Als er één muziekstuk is dat ik zelf had willen schrijven, dan is het zonder twijfel de iconische Derde Symfonie van Henryk Górecki.
 

Wat doe je als je even niet met muziek bezig bent?
Ik heb een gezin en haal ontzettend veel inspiratie uit het dagelijks leven, en de manier waarop dat soms overvloeit in het fantastische. Ik schrijf graag over de momenten waarop de dagelijkse routine subtiel overvloeit in iets magisch, iets van pracht of grandeur.

Tegelijkertijd zoek ik naar een gezonde balans tussen artistiek werk en vaderschap. Ik probeer inspirerende voorbeelden te vinden van koppels of families die dit pad bewandelen, maar die zijn er helaas niet zo veel. Ik vind het soms lastig om te passen binnen de rigide normen van de huidige samenleving. Dat houdt me veel bezig.